Hoopgevend
Een ongelooflijk maar hoopvol en waar gebeurd verhaal.
Ik vervoerde vaak een vrouw van mijn leeftijd met kanker.
Ze werd alleen maar zieker en slechter door de jaren heen.
Op een bepaald moment was het zo heftig dat ik dacht haar niet meer te zien.
Ze zou worden opgenomen in een Academisch ziekenhuis.
.....
Soms dacht ik aan haar en er ging misschien wel een jaar voorbij. ......
Tot ik iemand zag lopen en dacht.....
Het zal toch niet???
Ik stopte en Ja! ze was het, ze zag er goed uit.
Ze vertelde het volgende:
Ze was uitbehandeld en het zou een kwestie van dagen zijn.
Lag alleen op een kamertje en had van iedereen afscheid genomen. Ze weet zelf niet zoveel meer van deze dagen, doordat ze heel zwak en ziek was.
Ze had zich overgegeven aan wat komen zou......
Nog veel te jong om te sterven.
Maar dan ging ze niet dood, de dagen gingen voorbij. In tegenstelling dat ze zou sterven bleef ze leven.
Ze was zelf "te ver weg" en wist niets van wat gebeurde.
De artsen stonden voor een raadsel en spraken echt van iets wonderlijks.
Ze zei ook dat ze er zelf niets aan kon doen, het is het mechanisme
om te overleven in een lichaam, dat het helemaal zelf doet.
Het ging steeds beter en ze is helemaal hersteld.
Ik zag haar die laatste periodes met een sjaaltje om haar hoofd,
nu had ze weer prachtig kort haar en zag er goed uit.
Als ik dit niet zelf van zo dichtbij zou hebben meegemaakt zou het moeilijk zijn te geloven.
Het is inmiddels zo'n tien jaar geleden en het gaat nog steeds goed. Kort geleden heb ik haar nog weer gezien.
Hierdoor heb ik geleerd dat, wie dan ook, nooit kan zeggen
"hoelang iemand nog heeft".
De dood bepaalt zelf wanneer iemand komt te sterven.
Als het "je tijd niet is" dan ga je niet.
Ik vind het zo'n prachtig hoopgevend verhaal dat ik het regelmatig vertel, soms zie ik mensen dan helemaal opklaren.
Ook, zelfs, als dit verhaal een uitzondering is.
Ik vervoerde vaak een vrouw van mijn leeftijd met kanker.
Ze werd alleen maar zieker en slechter door de jaren heen.
Op een bepaald moment was het zo heftig dat ik dacht haar niet meer te zien.
Ze zou worden opgenomen in een Academisch ziekenhuis.
.....
Soms dacht ik aan haar en er ging misschien wel een jaar voorbij. ......
Tot ik iemand zag lopen en dacht.....
Het zal toch niet???
Ik stopte en Ja! ze was het, ze zag er goed uit.
Ze vertelde het volgende:
Ze was uitbehandeld en het zou een kwestie van dagen zijn.
Lag alleen op een kamertje en had van iedereen afscheid genomen. Ze weet zelf niet zoveel meer van deze dagen, doordat ze heel zwak en ziek was.
Ze had zich overgegeven aan wat komen zou......
Nog veel te jong om te sterven.
Maar dan ging ze niet dood, de dagen gingen voorbij. In tegenstelling dat ze zou sterven bleef ze leven.
Ze was zelf "te ver weg" en wist niets van wat gebeurde.
De artsen stonden voor een raadsel en spraken echt van iets wonderlijks.
Ze zei ook dat ze er zelf niets aan kon doen, het is het mechanisme
om te overleven in een lichaam, dat het helemaal zelf doet.
Het ging steeds beter en ze is helemaal hersteld.
Ik zag haar die laatste periodes met een sjaaltje om haar hoofd,
nu had ze weer prachtig kort haar en zag er goed uit.
Als ik dit niet zelf van zo dichtbij zou hebben meegemaakt zou het moeilijk zijn te geloven.
Het is inmiddels zo'n tien jaar geleden en het gaat nog steeds goed. Kort geleden heb ik haar nog weer gezien.
Hierdoor heb ik geleerd dat, wie dan ook, nooit kan zeggen
"hoelang iemand nog heeft".
De dood bepaalt zelf wanneer iemand komt te sterven.
Als het "je tijd niet is" dan ga je niet.
Ik vind het zo'n prachtig hoopgevend verhaal dat ik het regelmatig vertel, soms zie ik mensen dan helemaal opklaren.
Ook, zelfs, als dit verhaal een uitzondering is.
reactie geven?
Gastenboek
