En... ik kan niets doen.
Ik kreeg een huisadres in mijn scherm en ging er natuurlijk heen.
Er komt een jonge vrouw aangelopen en stapt achterin de auto.
Meteen zie ik haar verdrietig gezicht met rode ogen en tranen. Ze belt en
ik hoor haar zeggen "ik heb toch al geen leven meer....". Ook gaat ze
hartverscheurend huilen.
Ik besluit om het onderwerp op de radio verder te volgen en heb door mijn
directiewerk geleerd om niet te "horen".
Nadat het gesprek per telefoon is afgerond spreekt ze mij aan. Ze zegt: "Ze
hebben mijn kindje afgenomen."
Ik draai me naar haar en terwijl ik de radio uitzet vraag ik: "wil je
erover praten, wil je iets vertellen?"
"Ja", zegt ze.
Ze vertelde....
Dat ze een lichte (verstandelijke) beperking heeft en in april een baby
heeft gekregen, tien dagen in het ziekenhuis is geweest en dan zonder kindje
naar huis moest gaan.
(Ze woont samen met haar gezonde man)
Ze heeft haar kindje, een gezond meisje van zeven pond, gezien en
vastgehouden en samen met haar man een naam gegeven. Een naam die is gemaakt uit
de namen van haar en haar man. Een prachtige naam.
Anderen vinden dat zij niet voor haar kindje kan zorgen. Ze huilt zowat de
hele tijd. Ik heb kramp in mijn lijf door haar verdriet, hartverscheurend is
het.
Ze heeft een babykamertje met een leeg bedje, een lege box en een lege
kinderwagen.
Kort nadat ze thuis was uit het ziekenhuis is ze met de kinderwagen gaan
wandelen, met een pop erin. De pop had ze een mutsje opgedaan, zodat mensen niet
zouden zien dat het een pop was, maar dachten dat het haar kindje was. Dat
snijdt toch door je ziel, als je dat hoort en die ogen ziet.
Ik bracht haar naar de pleegouders, waar ze twee/drie keer per week mag
komen om met haar kindje te spelen. "Maar", zo zegt ze, "ik kan bijna niets doen
want ze zitten voortdurend op mijn vingers te kijken. Ik mag niet eens zelf gaan
wandelen.... alsof ik helemaal naar huis zou lopen.....".
Dan vraag ik: "wat zou je nu echt graag zelf willen doen met je kindje?"
"Op het gras in de tuin zitten met mijn kindje en een parasolletje
erboven". Natuurlijk zeg ik dat ze dat dan maar meteen moet vragen vandaag of
dat kan. Het is zulk prachtig weer. Waarop ze zegt dat ze dan toch niet alleen
daar mag zitten omdat ze bang zijn dat ze iets niet goed zal doen.
Ook mag ze niet voor een paar uur met haar kindje naar haar eigen huis, of
het ergens mee op bezoek nemen. Iets wat zo gewoon en normaal is voor andere
moeders.
Ook wil ze graag een broertje of zusje voor haar kindje zodat ze niet
alleen zal zijn.
Ondertussen waren we bij de pleegouders aangekomen en liet ik met diepe ontroering het
lieve meisje haar weg gaan......
Natuurlijk begrijp ik maar al te goed dat het zeer waarschijnlijk niet
anders kan.
Aan de andere kant zie ik het onnoemelijk onbeschrijfelijk grote verdriet,
ook tegen mij zei ze: "Ik heb zo geen leven zonder mijn kindje en ik heb ook
nooit een fijn leven gehad."
Arm, nog veel te jong meisje van 23 jaar.
En ik, ik kan niets doen....
reactie geven?
Gastenboek
